1 / 16

Frederic De Meyer (THEARTCOUCH.BE) - Parfum van het vergetene

Na zijn tentoonstelling ‘De beïnvloeiingen’ in Hasselt verhuist het werk van Yves Velter vanaf vandaag naar Shoobil Gallery in Antwerpen, ditmaal onder de noemer ‘Parfum van het vergetene’. Een selectie werken van de laatste drie jaren, waarin Yves Velter voortborduurt op de thema’s die hij als leidraad doorheen zijn werk koestert: psychologische vragen die niet noodzakelijk een antwoord hebben, of behoeven, de menselijke relaties en onderlinge verhoudingen.

Elk werk mag dan nog een eigen verhaal vertellen, ze vormen samen een oeuvre dat zeker niet aan coherentie ontbreekt. Yves Velter spreekt zelf liever van ‘één verhaal met verschillende hoofdstukken’, die aan elkaar worden geweven aan de hand van terugkerende motieven en symbolen, waar bij mondjesmaat nieuwe aan worden toegevoegd. Dit maakt het ongemeen spannend om de evolutie van zijn oeuvre te blijven volgen.

Het pièce de résistance van de tentoonstelling wordt ongetwijfeld het monumentale ‘Gaze of hesitation‘ uit 2013. Dertien in maatpak geklede mannen en vrouwen die rond een tafel waarin een oceaan lijkt te broeien vergaderen. Op het eerste zicht niets speciaals, het had een momentopname kunnen zijn van om het even welke ministerraad of zaken-onderhandeling waar ook ter wereld. Bij nader inzien wordt het de kijker echter wat meer ongemakkelijk gemaakt. Wat is het doel van deze vergadering? De houdingen en de relatieve afstanden tussen de personages aan tafel lijken te suggereren dat ze elk een andere, tegenstrijdige agenda hebben. Het water – de oceaan- tussen hen is misschien te diep. Waar hebben ze het over? Iets dat de kijker aanbelangt, dat zeker, maar waar de onderhandelaars liever niet van hebben dat de kijker het weet. Beslissingen worden boven hoofden genomen van de belanghebbenden. De toeschouwer is al bij al machteloos.

 

Van een universeel thema als dat hierboven kan Yves even makkelijk naar het persoonlijke switchen, zo getuigt het werk ‘Parfum van het vergetene’, dat zijn titel aan de tentoonstelling meegaf. Een man zit op het bovenstuk van een oude ronde fauteuil, van deze die men vroeger wel vaker -misschien nu nog- in musea aan kon treffen. Referentie naar de kunstwereld. Het gezicht van de man is vervaardigd uit gaatjeskarton, een regelmatig terugkerend medium dat verwijst naar de achterwand van de kleerkast uit de jeugd van de kunstenaar. Het staat symbool voor het verborgene, dat wat netjes wordt opgeborgen. Het is de kunstenaar die zijn rol in de kunstwereld bevraagt, maar tegelijk zichzelf als kunstenaar. Welke betekenis heeft hij in een wereld zonder antwoorden? Hij kijkt de toeschouwer frontaal aan, een beetje uitdagend, als zou hij de vraag aan de toeschouwer stellen, misschien een antwoord van hem verlangend…

 

Parfum van het vergetene’, een mooie selectie van recente werken in een oeuvre dat volop in opbouw is.