4 / 15

Frederik Van Laere - While memory is taking it’s course

Yves Velter is mateloos geboeid door onderwerpen uit de periferie van de maatschappij, de grijszone die we niet ten volle beheersen. Zijn mensen de sociale dieren waarvoor ze doorgaan? We ontmoeten elkaar verschrikkelijk vaak, toevallig en georganiseerd. Als  collega, bedgenoot, klasgenoot… Nooit eerder hadden we zo veel communicatiemiddelen om die omgang vlotjes te houden. Toch blijven we met de meeste van onze indrukken heel hard aan de buitenkant van elkaar steken. Met communiceren overbruggen we niet veel meer dan de afstand tussen elkaars buitenste schil. Over die huls waarin ieder van ons beweegt, gaat veel van het werk van Yves Velter. De verschijning ontvet hij met schilderkunstige en sculpturale hygiëne tot zijn essentie: een houding, een pak, een coiffure, een ledemaat. Ingekookte mensbeelden zijn het, residu’s tegen vlakke witte achtergronden. Wat ontbreekt zijn de poorten naar het onbekende “binnen” van elkaar: vochtige ogen, een mond, neusgaten. Wat rest is isolement. Weg is ook alle franje van de omgeving, waardoor de aanwezigheid van die andere in al zijn geslotenheid plots heel fel zindert.

Marc Ruyters schreef ooit dat Yves Velter toont wat we allemaal wel voelen, maar niet willen weten. Hij bedoelde wellicht: ‘wat zich achter die schil bevindt’. Dat is onontgonnen terrein. De filantroop vermoedt daar ambities, verlangens en hoop. De psychiater peilt er naar ellende; angsten, trauma’s, driften… Communiceren doen we meestal niet uit ware interesse in die verborgen werelden, maar eerder om ons comfortabel tot elkaar te verhouden. Om onderlinge wrijving te vermijden, zodat de schil niet nodeloos breekt en alles op straat dendert. Vele conversaties zijn vaak niet meer dan een straf deodorant om kleine, onbewaakte lekken te camoufleren.

De school, en Tielt heeft er daar een pak van, is de plaats waar we dat soort zelfbehoud aanleren. Kennis verwerven is één zaak. Van zodra we min of meer zindelijk zijn - en dat is geen toeval – leren we op school onze gevoelswereld op te houden. Met codes, fatsoen, tucht… Verlaten en zonder leerlingen verraadt de honingraatarchitectuur  van het oude College veel over dat systeem. Ordening, opdeling en controle hangen nog in elke kamer. Het is een “sprekende leegstand” die heel hard rijmt met het oeuvre van Yves.

 

Frederik VAN LAERE
Curator Cuesta 2014