13 / 15

Melanie Deboutte - Geborgen // Verborgen

De mensen die Yves Velter kennen, zullen dit kunnen beamen: deze kunstenaar is niet zomaar één in de huidige, veel te grote hoop aan creatieve zielen. Yves weet waar hij mee bezig is, en dat doet hij met verve. Zijn oeuvre getuigt van een constant en gericht zoeken, twijfelen, proberen, terugkeren naar patronen en dan weer resoluut overschakelen op een nieuwe vormentaal. Hij slaagt er wonderwel in mensen te raken. Zijn beelden leggen contact, ze laten kleine vonken ontstaan – meestal subtiel, soms confronterend, altijd eerlijk.

Waar de taal begint, daar faalt de mens. Vanuit een onmacht zijn diepste zielenroerselen tot uitdrukking te brengen in woorden, grijpt de kunstenaar steevast naar het beeld. Het beeld in al haar onbezoedelde vrijheid. Zinnen vallen uiteen in woorden, letters ontbinden tot tekens, louter strepen op een blad. Het blad dat de kunstenaar omvormt tot drager van een nieuwe betekenis.

De beelden van Yves Velter zijn tegelijk “geborgen” en “verborgen”, zoals de titel van deze tentoonstelling ook vertelt. Yves kent en herkent de kracht van het koesteren, het bewaren. Hij vertelt tijdloze verhalen over mensen, over onszelf en over de ander. We herkennen onze geheimen en diepste verlangens, maar ook onze dromen en existentiële angsten in zijn figuren met hun gecodeerde gezichten. De taferelen en portretten die Yves creëert, zweven als het ware in het ijle. Het ontbreken van een duidelijk perspectief of ruimtelijke omgeving zet de vervreemdende scènes kracht bij, ze trekken de kijker zowaar binnen in het beeld.

Er bestaat een boeiende driehoeksverhouding tussen kunstenaar, kunstwerk en kijker: een onaflatend spel van interpretatie en projectie. Wie bekijkt wie? Wie is nu die ander, die persoon naast mij, of die figuur op het doek? Of ben ik zélf de ander? Reflecteert de kunstenaar over zijn eigen vraagstukken in de producten van zijn geest en handen, of vertelt hij ons over de menselijke conditie die tijdloos is, maar ook universeel, en daarom zo herkenbaar?

Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden, en weerkaatst de spiegel aan beide zijden. Dat is wat goede kunst doet: een boodschap brengen die je niet in woorden kan vatten of omschrijven. Een gevoel van herkenning, tegelijk bevreemdend en vertrouwd. Een vraagstuk over de kunstenaar, over onszelf, over creatie. Over de zin van ons bestaan.