Marc Ruyters - Het grote ongemakgevoel

Yves Velter (°1967, Oostende) is in kennerskring bekend geworden met zijn beelden en schildrijen van menselijke figuren, bij wie het gezicht ‘anoniem’ werd gemaakt door er tekst overheen te plakken, of stukjes gaatjeskarton, of een spiegel… Enkele jaren terug schreef ik over zijn werk: “Yves Velter laat weinig aan het toeval over. Wat hij onderzoekt, onderzoekt hij grondig.

Lees verder

Willem Elias - Zoeken naar de kern

Serendipity was ooit de naam voor een tentoonstelling van Yves Velter en dat blijft eigenlijk een goede sleutel tot zijn werk. Het woord betekent volgens het woordenboek: “de eigenschap hebben om niet gezochte vondsten te doen”. Yves preciseert enigszins de betekenis door het toevalelement bij deze eigenschap te beklemtonen.

Lees verder

Stef Van Bellingen - l’Oubli extatique

Wanneer men in het universum van het kunstwerk wordt gezogen om als in een roes het besef van tijd en ruimte te verliezen, spreken Yves Velter en Stief Desmet van ‘L’oubli extatique’. Antecedenten van deze ervaring zijn terug te vinden in de filosofie van Henri Bergson, de geschriften van Marcel Proust en met het Stendahl-syndroom wordt het zelfs een ontregelend somatisch fenomeen. In tegenstelling tot deze overweldigende schaal ontkiemt de fascinatie van beide kunstenaars niet uit Grote Verhalen.

Lees verder

Frederik Van Laere - While memory is taking it’s course

Yves Velter is mateloos geboeid door onderwerpen uit de periferie van de maatschappij, de grijszone die we niet ten volle beheersen. Zijn mensen de sociale dieren waarvoor ze doorgaan? We ontmoeten elkaar verschrikkelijk vaak, toevallig en georganiseerd. Als  collega, bedgenoot, klasgenoot… Nooit eerder hadden we zo veel communicatiemiddelen om die omgang vlotjes te houden. Toch blijven we met de meeste van onze indrukken heel hard aan de buitenkant van elkaar steken. Met communiceren overbruggen we niet veel meer dan de afstand tussen elkaars buitenste schil.

Lees verder

Marc Ruyters - De zeggingskracht van het onleesbare

Zoals er basiswetenschappers bestaan die fundamenteel onderzoek doen, zo zou men kunnen stellen dat er ook basiskunstenaars zijn. Mensen die op volgehouden wijze op zoek gaan naar de wezenlijke elementen van een beeld. Een kenmerk van zo’n basiswetenschapper/kunstenaar is: als je op een bepaald punt komt waar je niet verder kan, dat de weg doodloopt, dan zoek je een andere invalshoek.

Lees verder

Joannes Késenne - Private Language

Oog in oog met de nooit verzonden brieven, achtergelaten meubels en prullaria in het huis van zijn autistische tante, komt kunstenaar Yves Velter in de verleiding haar privé-wereld te verheffen tot metafoor van zijn eigen artistiek onderzoek. Omdat hij de code mist die toegang zou kunnen verlenen tot het privé-museum van haar autistisch bewustzijn, resten hem slechts de objecten die ooit deel hebben uitgemaakt van haar solipsistische leefwereld. En wat hij vervolgens doet met die objecten, levert op zijn beurt de code tot elk artistiek gebeuren van vandaag überhaupt.

Lees verder

René de Bok - Reis naar de binnenkant

Yves Velter is schilder en schepper van ruimtelijke objecten in Oostende. Voor hem ligt de Atlantische Oceaan, achter hem het Euraziatische achterland. Zijn wereld is bezaaid met ontoegankelijke wezens en objecten. Door de uiterlijke vorm heen zoekt hij naar de binnenkant. De autodidact past niet in een kunstzinnige stroming, hij stroomt zelf. Tien jaar geleden in Oostende begon Yves Velter (geboren in 1967) met zijn experimenten in kleur,vorm en materie. Rondom zich de schaduwen uit het verleden: Ensor, Spilliaert en anderen. Vandaag is het klimaat voor actuele kunst in Oostende guur.

Lees verder

Daan Rau - Images without background

By thinking, one sometimes finds things one was not looking for. Serendipity, that is called, and this was also the title of the first special exhibition presenting a survey of the work of Yves Velter in 1997. “I’m not exactly looking for answers, but for alternatives for answers”, the artist says.

Lees verder

Martin Desloovere - Taal die verzwijgt, licht dat verduistert

In een vroege fase van zijn ontwikkeling als kunstenaar onderzocht Yves Velter in zijn schilderijen de ‘wereld van het beeld’ via wetenschappelijk tekenen. Het onderzoek van wat een beeld voor hem betekende en een eigen beeldtaal vinden stonden centraal. Na enkele jaren verschoof de kunstenaar zijn belangstelling naar een ander soort onderzoek: dat van de mens. Vooral de geestelijke, psychologische ‘werking’ van het individu kwam centraal te staan, alleen of in zijn of haar confrontatie met ‘de ander’.

Lees verder

Isabelle De Baets - Doorgelichte lichamen

Yves Velter heeft een fascinatie en een aanhoudende nieuwsgierigheid naar het fenomeen ‘mens’. Vanuit een sterke bekommernis om de menselijke conditie in de huidige samenleving, snijdt hij maatschappelijke vraagstukken aan in zijn werk. Dit gebeurt steeds vanuit een verlangen om complexe zaken bespreekbaar te maken en ter discussie te stellen. Het merendeel van zijn werk gaat over de basisbehoefte van de mens om te communiceren, over fundamentele eenzaamheid, onmacht en kwetsbaarheid.

Lees verder

Annelies Vantyghem - Existentiële vragen

De werken van Yves Velter zijn aan elkaar geregen door een thematische rode draad. Existentiële vragen en de psychische problematiek die daarmee samenhangt vormen de kerninhoud van zijn artistieke productie.

Velter ziet het als een uitdaging om aspecten van de werkelijkheid die niet visueel zijn, maar de realiteit niettemin doordringen, zichtbaar te maken, hij toont op zijn manier immateriële en onzichtbare psychische componenten van de mens  en geeft ze vorm.

Lees verder

Hilde Van Canneyt - Een weerspiegeling van je mensbeeld

"Je werk wordt enigmatisch genoemd en wat ik ook las is: “Je kunstbeeld is een weerspiegeling van je mensbeeld”. Dat vind ik wel mooi gezegd. Vind je eigenlijk dat je werken voor zich moeten spreken of vind je net dat ze die achtergrond van teksten nodig hebben? Stel nu dat je morgen een expo inricht, wil je eigenlijk toch dat de mensen door te kijken naar je werken, zonder enige tekst erbij toch iets voelen. Toch in de eerste plaats."

Lees verder

Melanie Deboutte - Geborgen // Verborgen

De mensen die Yves Velter kennen, zullen dit kunnen beamen: deze kunstenaar is niet zomaar één in de huidige, veel te grote hoop aan creatieve zielen. Yves weet waar hij mee bezig is, en dat doet hij met verve. Zijn oeuvre getuigt van een constant en gericht zoeken, twijfelen, proberen, terugkeren naar patronen en dan weer resoluut overschakelen op een nieuwe vormentaal. Hij slaagt er wonderwel in mensen te raken. Zijn beelden leggen contact, ze laten kleine vonken ontstaan – meestal subtiel, soms confronterend, altijd eerlijk.

Lees verder

Wouter Verbeke - Over de gecodeerde beeldtaal van Yves Velter

Het atelier van een kunstenaar is een bijzonder universum waar schepping geschiedt. Het is een soort van heiligdom waar bepaalde rituelen plaatsvinden en waar niet iedereen zomaar over de drempel kan stappen; een mystieke, bijzonder fascinerende plek. Ik had het geluk een bezoekje te mogen brengen aan het atelier van Yves Velter en mocht er zowaar een retrospectieve van zijn werk aanschouwen.

Lees verder

Salon blanc in Oostende

… is op een avond in 2007 ontstaan als een onafhankelijk initiatief van Els Wuyts en Yves Velter waarbij een deel van ons woonhuis tijdelijk veranderd wordt in een kleinschalige tentoonstellingsruimte. De duur ervan wordt beperkt tot één moment waardoor het een feestelijk karakter met een particulier accent krijgt. De bedoeling is dat er meermaals korte toonmomenten worden georganiseerd, zonder te verdwijnen in een bepaalde regelmaat.

Lees verder