17 / 34

Ensor award FFO

Editie 2015
36cm x 9,3cm x 4,8cm kunsthars/marmerpoeder/metaal/spiegel/zwarte olieverf
Bij het Ensorbeeldje is de spiegel letterlijk diep in het hoofd als een verticale doorsnede geplaatst, dit is te zien door het beeld in zijprofiel te houden. Deze locatie in de hersenen is de plaats waar het onderbewuste, fantasie, emoties en herinnering (het gebied voor- en ter hoogte van de amygdala) gecreëerd worden. Inhoudelijk heeft dit verschillende betekenislagen. Het verwijst o.a. naar het moment waarop we als kijker de omgeving vergeten, waarop we ons zelf inleven in het filmverhaal en ons niet meer bewust zijn van de omgeving. Het is dat magische moment van passage die gecapteerd wordt. Yves Velter heeft een oeuvre waarin vaak onderwerpen aan bod komen, waar we enerzijds allemaal vertrouwd mee zijn en die anderzijds thuishoren in de periferie van de maatschappij, in een grijszone die we niet ten volle beheersen. Met deze sculptuur tracht hij een beeldend antwoord te formuleren op een fenomeen van transformatie. De figuur staart voor zich uit en een deel van zijn gezicht toont ons een spiegel zodat we ons zelf kunnen zien met eigen ogen. Of we dan gespiegeld krijgen wat we zelf zouden ‘willen’ zien of ‘hopen’ te zien, hangt af van onze zelfkennis. Als reflecterend instrument maakt het ons fier of brengt het ons in verlegenheid. We verdwijnen in de film en klampen ons vast aan een beeld van ons zelf: groots én kleinmenselijk tegelijk.